นับจากวันนั้นวันที่เรื่องระหว่างเราทั้ง 2 คนได้จบลง

ฝ่ายทิ้งไปย่อมไม่รู้สึก

แต่ฝ่ายโดนทิ้งเจ็บกว่าใคร

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราไปตื่นขึ้นมาจากฝันที่เจ็บปวด

และค่อยๆลืมเรื่องต่างๆเกี่ยวกับเธอคนนั้น ทั้งๆที่ไม่อยากลืม

แต่มันก็ต้องจำยอมลืมไปเพื่อที่จะลบเลือนความเจ็บปวด

และจะไม่ขอให้เธอกลับมา

เพราะหลังจากตื่นจากฝันแล้วก็ได้พบกับคนที่ยังรักเรามาตลอด

นั้นคือช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวด

และในที่สุดวันนี้มันก็กำลังจะเลือนหายไปจากความทรงจำ

มันก็ไม่ต่างอะไรกับความทรงจำสีจางๆ ของเรา

นับแต่นี้เราเข้มแข็ง และอยู่กับคนที่รักเราจริง